Λύπη

Είμαι πολύ λυπημένος.
Διάβασα πολλά για την Αμαλία. Δεν μπορώ να πιστέψω πως έζησε μια ζωή μέσα στον πόνο. Απο 8 χρονών κοριτσάκι. Το φαντάζεστε; 8 χρονών μόνο.
Και ήθελαν να την βγάλουν τρελλή. Απίστευτο. Τι πόνος. Τί απογοήτευση απο τόσους γιατρούς.
Σκέφτομαι οτι ίσως κι εγώ, ή οι δικοί μου άνθρωποι, ή ακόμα χειρότερα τα παιδιά που σκοπεύω να αποκτήσω βρεθούν σε παρόμοια κατάσταση. Τι θα κάνω τότε? Θα είμαι τόσο δυνατός όσο αυτη η κοπέλα?
Το ποστ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ"..... είναι αυτό που με "κατέστρεψε" περισσότερο απ'όλα. Όλα αυτά που εμείς τα θεωρούμε απλά και δεδομένα όπως μια απλή εκδρομή, ένα μπάνιο στην θάλασσα ή μια βολτα για καφέ και σινεμά, γι'αυτη την κοπέλα ήταν σχεδόν απαγορευμένα. Ένα κοριτσάκι εβγαλε την ζωή της απο 8 εως 30 ετων στα νοσοκομεία. Δεν πρόλαβε να παίξει με τους φίλους της σαν παιδάκι. Δεν πρόλαβε να "παίξει" με κάποιον φίλο της σαν γυναίκα. Μια ζωή καταστράφηκε και στο τέλος χάθηκε χαρη στην αδιαφορία των πρώτων γιατρών της. Άραγε πόσες τέτοιες ζωές χάθηκαν ή χάνονται τωρα που γράφω αυτό το κείμενο λόγω αδιαφορίας κάποιων γιατρών?
Τρέμω στην ιδέα.

Για την Αμαλία ρε παιδιά και όσες Αμαλίες ανεβαίνουν ενα Γολγοθά αυτη τη στιγμή πρέπει να αγωνιστούμε να αλλάξει κάτι.